Advies van Kurt Vonnegut

In 2006 vroeg een lerares Engels op een middelbare school aan de studenten om beroemde auteurs te schrijven en om hen advies te vragen. Kurt Vonnegut was de enige die reageerde – en zijn antwoord was prachtig:

“Beste Xavier High School, en Ms. Lockwood, en de heren Perin, McFeely, Batten, Maurer en Congiusta.

Ik dank u voor uw vriendelijke brief. Jullie weet wel hoe je een echt oude gozer (84) moet opvrolijken in zijn jaren van zonsondergang. Ik doe geen publieke optredens meer, want ik lijk nu niet meer zozeer op mezelf als wel op een leguaan.

Wat ik je te zeggen had, zou bovendien niet lang duren: Oefen eender welke kunst, muziek, zang, dans, acteren, tekenen, schilderen, beeldhouwen, poëzie, fictie, essays, reportage, … hoe goed of hoe slecht ook, niet om geld en roem te vergaren, maar om te ervaren wat er in je zit, om je ziel te laten groeien.

Serieus! Ik bedoel, begin nu, doe iets kunstzinnigs en doe het voor de rest van je leven. Teken een grappige of mooie afbeelding van Ms. Lockwood, en geef het haar cadeau. Dans naar huis na schooltijd, zing onder de douche. Maak een gezicht in je aardappelpuree. Speel alsof je de Graaf Dracula bent. En ga zo maar door.

En hier is een opdracht voor vanavond, en ik hoop dat Ms. Lockwood je zal laten zakken als je het niet doet: Schrijf een zesregelig gedicht, over om het even wat, maar wel op rijm. Maak het zo goed mogelijk. Daarna vertel je niemand wat je gedaan hebt. Laat het aan niemand zien of draag het niet voor, zelfs niet aan je vriendin of ouders of aan Ms. Lockwood. OKÉ? Scheur het papier in teeny-weeny stukjes, en gooi ze weg in ver uit elkaar staande afvalbakken. Dan zal je merken dat je al glorieus beloond bent voor je gedicht: je hebt iets ervaren, iets geleerd over wat er in je zit, en je hebt je ziel laten groeien.

God bless you all!

Kurt Vonnegut

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vrede als dagelijkse oefening

In de mantragroep zingen we regelmatig over vrede in jezelf toelaten en vandaaruit vredevol leven en handelen.
Mooie woorden die zeker hun werking hebben als we ze zingen.
Het wordt een concrete oefening als er dichtbij dingen in je leven gebeuren die je raken. Enkele heftige gebeurtenissen brachten me van mijn stuk, en lieten me voelen dat het bewaren van vrede in mezelf een werkwoord is, een dagelijks werken. 
Het hoofd vindt er van alles van en schiet snel in oordelen en de vrede is dan ver te zoeken.
Regelmatig word ik ’s nachts wakker en dan begint het te malen.
Ik heb ontdekt dat dan de ademhaling van Thich Nath Han heilzaam is. Ik adem in en kom tot rust, ik adem uit en glimlach. Dat vraagt volle concentratie omdat anders mijn gedachten het weer willen overnemen. Rust in, vrede uit.
En dankbaar kan ik dan wakker worden, omdat ik uiteindelijk weer in slaap ben gevallen en me gedragen heb gevoeld.

Uiteindelijk gaat het om liefde voor mezelf.
‘Zorgdragen voor mijn eigen ruimte’ zoals een vriendin het noemde.
Vandaaruit kan ik anderen liefhebben.

Vrede als werkwoord, zoals Iria het in een lied heeft verwoord:

‘If we want peace, we have to be peace.
This is a practice, not a hope.’ 
https://youtu.be/zHXGU3RiGiI  bij minuut 48, met dank aan Jasperina

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De kracht van zingen, van gedachten, van intentie

In mijn mantragroepen zingen we regelmatig voor mensen die ziek zijn, mensen die terminaal zijn, voor gestorvenen, voor baby’s die geboren worden of zijn geboren, voor jarigen ook, voor elkaar, maar ook voor vrede, voor politieke leiders, voor de aarde, de natuur. Het thema waar iemand mee komt, wordt ingevlochten in de middag. Dit geeft een verdiepende laag aan ons samenzijn en samen zingen. 

Het is voelbaar dat we met onze zang iets betekenen voor elkaar en voor de wereld. Regelmatig krijgen we dit ook terug; we horen dan dat (de energie van) ons zingen steunend was. 

Een zelfde kracht als zingen hebben onze gedachten en onze intenties die we uitzenden. Niet dat we mensen kunnen genezen want over het geheim van leven, ziekte en dood weten we maar weinig. Maar ‘het’ doet wel wat, in het veld van contact, van welbevinden, van heling, van bewustzijn.
We kunnen ons (te) klein maken, we kunnen ons ook (te) groot maken; de kunst is waarachtig te zijn en vanuit ons eigen midden te doen wat goed voelt.

 Laatst kreeg ik een nieuwsbrief van Inge van Keulen met een bijzonder verhaal dat ze deelde.
Ik deel het hier ook graag met jullie want het gaat over hetzelfde.

Mijn man en ik kregen afgelopen maand op een bijzondere manier te maken met corona. Het begon ermee dat een vriend op bezoek kwam en vertelde hoe zijn zus langere tijd in kunstmatig coma gelegen had. Zij had daar herinneringen aan, van duister, eenzaamheid en strijd. Na een poos zag ze een licht, als een soort ster en ze wist: ‘Er denkt iemand aan me’. Familie, vrienden, leden van haar koor en mensen uit haar dorp, gaven elke avond hun positieve aandacht aan haar, en de priester in het dorp wijdde elke ochtend een mis aan haar op. Er kwamen steeds meer lichtjes bij in haar duisternis tot zich een ster van licht om haar heen vormde, waarmee ze zich gedragen wist in die moeilijke tijd.

 Dit verhaal raakte ons. Kort daarna hoorde ik dat een familielid van een zangleerling op de IC was gekomen. Edwin hoorde op zijn werk dit verhaal ook en kende via een tennisleerling deze familie indirect ook. Hij kreeg meteen de ingeving: ‘Wij moeten zo’n lichtkring beginnen’. Hij vertelde mij dat, en ik voelde dat we dat inderdaad moesten doen. Ik verzamelde wat mensen bij elkaar en de volgende avond om 21.00 uur zaten we met een groepje in mijn werkruimte. 

 We hadden een foto van haar gevraagd en die stond in het midden. We maakten in stilte contact met haar, stuurden haar licht en positieve aandacht, en verder werkten we met zang, gebed of iets lezen voor haar, wat ieder maar in te brengen had, vaak kwam het vanzelf op wat te doen. 

 Het wonderlijke was, dat wij vrij makkelijk contact konden krijgen, konden waarnemen hoe het met haar ging. Het was een spannende reis, door zo mee te leven, hebben wij ook het verdragen van onzekerheid en het oefenen van vertrouwen op haar weg meegemaakt. We wisselden af en toe uit met haar man, hij de medische kant van de reis, en wij de zielsmatige kant. Toen wij hem vol blijdschap op de hoogte wilden stellen dat we hadden waargenomen dat ze weer in het leven geland was, had hij juist gemaild dat de intubatie verwijderd was.

 Deze meditatieve bijeenkomsten hebben veel in ons aangeraakt. We hebben toegang mogen krijgen tot een grote objectieve liefde. Ook eerbied voor het zielepad van een ander mens, verwondering hoeveel we kunnen met ons bewustzijn en ontroerde dankbaarheid om dit te mogen doen voor iemand. Vooral dat laatste, grote dankbaarheid.

De reden dat ik dit in mijn nieuwsbrief schrijf, is dezelfde als waar het mee begon. Wij hoorden een verhaal en kwamen daardoor op het pad van deze mogelijkheid. We kunnen op afstand zoveel voor elkaar betekenen in nabijheid en in heling. Wie weet inspireert dit anderen ook.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Laten we ons verheugen

Je verheugen, dat doe je op iets of over iets.

Er is bijvoorbeeld een gebeurtenis binnenkort waar je je op verheugt of een situatie waarover je je kunt verheugen.

Zonder aanleiding kun je je ook verheugen, leerde ik van Karlik, de hoofdpersoon in het boekje met de *gelijknamige titel.

 ‘Ga zitten, wij willen ons verheugen’ las ik, waarna de gnoom Karlik het volgende hierover vertelt: ‘ Wij geven ons dan gezamenlijk over aan een gevoel van dankbaarheid voor alles wat er op de wereld al goed en waar en mooi is geworden. Uit dit gevoel van dankbaarheid putten wij kracht voor nieuwe daden en voor het vertrouwen, dat ook datgene wat zich nu nog in een andere toestand bevindt, beter, waarachtiger en mooier kan worden. Zo kan elk van ons steeds beter de taak volbrengen die hem is opgelegd; dat geldt ook voor het werk dat wij gezamenlijk doen’.

Ik vond het een openbaring, dit idee, om letterlijk stil te staan, te gaan zitten en je te verheugen over wat goed is. Hoe zou de wereld er uitzien als we dit als gewoonte zouden gaan ontwikkelen.

Geen tijd is geen excuus.

Karlik heeft ook meteen een antwoord op de reactie van mensen die daar geen tijd voor zouden hebben: ‘Als we tijd hebben om te mopperen, hebben we ook tijd om ons te verheugen’.

Thich Nath Han, de onlangs overleden Vietnamese boeddhist, sprak in een lezing over ‘having picnic’  (https://www.youtube.com/watch?v=n6t_jXu6P70), waarbij hij volgens mij op hetzelfde doelt.

Stel je toch eens voor, zoals er koffie pauzes genomen worden, dat er ook momenten genomen worden om je allen of met elkaar te verheugen.

Ik heb het uitgeprobeerd, tijdens het wandelen van enkele etappes van het Pieterpad, onderweg even stilstaan en je verheugen.
Een wereld van innerlijk verschil maakt het.

 Stel je voor dat we dit in het onderwijs invoeren, in de politiek, op iedere werkvloer.

Alles begint bij het je voorstellen.

En het dan gaan doen.

Zullen we?

Wie doet er mee?

*Het boekje ‘Karlik’ s geschreven door Ursula Burkhard.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Over werk, waarheid en perspectief

Langzamerhand verdwijnen mijn vaste wekelijkse activiteiten. 
Bij twee kan ik niet meegaan in de maatregelen van uitsluiting en controle,(ik zie me al bij de deur staan: jij wel, jij niet, zie je het voor je?) en de derde activiteit houdt op omdat de gemeente de subsidie aan een goed lopende vrijwilligersorganisatie per 1 januari stopt. 
Godzijdank heb ik een partner naast me met een vaste baan.

Boeiend gebeuren dit, wat wordt er van me gevraagd?
Met die vraag leef ik al een aantal dagen.
En het antwoord zou kunnen zijn: misschien wel niets.
Dit antwoord zal op een bepaalde laag zeker waar zijn.
Stop met doen, we ‘zijn’ te weinig, altijd maar bezig.

In ons leven zijn vele lagen, allemaal door elkaar, naast elkaar. 
Op een andere laag wordt er iets anders van me gevraagd. 
Waar luister ik naar? 
Wat is waar?
Welke keuzes maak ik? 

Er wordt veel gezegd en geschreven over wat waar is en wat niet. 
Wat is waarheid? 
Zeker in deze huidige tijd een interessante vraag die wat langer als vraag zou mogen leven.

Volgens Steiner, uitgewerkt in een boek door Albert Soesman*, hebben we twaalf zintuigen, waaronder de gedachtenzin. Dit zintuig is nodig om een gevoel voor waarheid te ontwikkelen. 
Gedachtenzin ontwikkel je door jezelf en anderen vragen te stellen, oprechte vragen, waardoor je inzicht krijgt, je inzicht verbreedt en verdiept. Je ontdekt dat er veel waarheden zijn afhankelijk van het perspectief van waaruit gekeken wordt.

 Alles wat in deze tijd gebeurt is ook vanuit verschillende perspectieven te bekijken. Daardoor kunnen zoveel mensen elkaar niet bereiken, niet begrijpen. 
En daar ligt nu juist de sleutel. De sleutel om een brug te vormen, om in verbinding te blijven: word nieuwsgierig, stel vragen als je iets niet begrijpt, houd je eigen oordeel en conclusie nog even achter, en luister met oprechte nieuwsgierigheid.

Wat ik verder ga doen, wat ik ga aanbieden of niet, de tijd zal het leren. 
Rituelen blijf ik begeleiden. 
En ik blijf zingen, want dat zingen goed is voor je ziel en je lichaam, dat ervaren velen met mij al jarenlang.

*https://www.christofoor.nl/boek/9789060384244/de-twaalf-zintuigen

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Walk of Wisdom

6 t/m 12 september liep ik de Walk of Wisdom, een mooi uitgezette wandeling van 136 km rond Nijmegen. Voor ik op pad ging, ben ik twee keer gezegend, door mijn mantragroep met lied en tekst, en daarna aan de vloedlijn door Elly. Met een Yantra ketting van een dierbare groep vriendinnen om mijn hals, veel appjes met wensen, was het een mooie start van een onvergetelijke week met mezelf.
De Stevenskerk in Nijmegen is een mooie plek om te starten en weer aan te komen, je wordt bijgeschreven als pelgrim en de foto bij het symbool van de route is al traditie.
Wat is de natuur toch prachtig en helend. Fijne onderkomens in trekkershutten of bij vrienden op de fiets, mooie ontmoetingen met Martine, Karin van Dijk en Lilian Tan, en vele onverwachte leuke en ontroerende gesprekjes onderweg. Fijn om in stilte te lopen, te zingen als ik zin had, te rusten als ik moe was.
De rugzak, aanvankelijk een ‘last’ werd steeds meer een ‘maatje’, alles wat ik nodig had op mijn rug. Het gaf een beschermend gevoel. Namen als de Duivelsberg, de Heksendans, het Reichswald riepen van alles op, maar de energie was licht. In het Reichswald, waar vele duizenden soldaten zijn omgekomen in WO2, hebben Martine en ik ‘Return again’ gezongen.
Topper was voor mij de Sint Jansberg, een soort droomvlucht (de Efteling) in het echt, ik weet zeker dat er elfen en kabouters waren al kon ik ze niet zien.
Aan de lapjes-of koortsboom bond ik alle meegegeven stukjes stof en zong ik een lied van heling. Het was open dag op de Tempelhof in Winssen toen ik daar langs kwam, hoe leuk, het kunstenaarsduo Huub eb Adelheid Kortekaas heeft het symbool van deze route, de zaailing, ontworpen.
Dankbaar voor mijn lijf dat dit nog steeds kan en voor een dierbare ervaring rijker.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een cirkel rond

Ruim 20 jaar geleden, toen ik actief was in de humanistische uitvaartbegeleiding, kwam mij een folder onder ogen die meteen mijn belangstelling wekte. Er zou een lezing in Zeist gegeven worden over ‘opbaren met graszoden’. Er stond een naam, Tineke Jansen *, en een telefoonnummer. 
Ik belde op om me aan te melden.

Lees verder
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ho’oponopono

Een jaar of vijf geleden hoorde ik de term voor het eerst: Ho’ oponopono.
Het is een oude Hawaiiaanse manier van verzoening en vergeving, die bestaat uit vier zinnen:

Lees verder
Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Ho’oponopono

Opbaren met graszoden, een pleidooi

Heb je weleens gehoord van opbaren met graszoden? 
Het is een vredige, ecologische en energetisch schone manier van koelen waarbij de ziel van de overledenen geholpen wordt rustig het lichaam te verlaten. 

Lees verder
Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Opbaren met graszoden, een pleidooi

Meditaties voor in deze tijd

Sommigen van jullie spreek ik, de meeste echter niet, dus ik heb geen idee hoe jullie in deze tijd omgaan met wat er op ons pad komt.
Het is inmiddels een jaar geleden dat Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Meditaties voor in deze tijd