Waken na overlijden: een pleidooi

Waken na overlijden
In vroeger tijden was het waken bij overledenen onderdeel van het leven, waardoor de dood als een natuurlijk deel van het leven werd ervaren. De overledenen bleven

in de woning en er kwamen veel bezoekers. Er was sprake van een gefaseerde periode van rouw die zichtbaar en herkenbaar was voor de hele gemeenschap.
Langzaam aan is het waken na overlijden in onbruik is geraakt door de komst van mortuaria en het weghalen van de dood uit het dagelijks leven, door alles over te laten aan uitvaartbedrijven.
Dat is jammer, want waken na het overlijden is een mooi gebruik dat nabestaanden en de overledene goed kan doen.

Waarom zou je waken?
Voor jezelf:
De periode tussen overlijden en uitvaart wordt vaak als een drukke tijd ervaren door alles dat geregeld moet worden. Als je ruimte kunt vinden om in stilte bij je overleden dierbare te zijn, kan dit je rust geven, inzicht, verstilling, verdieping en verbinding. Het zijn bijzondere en unieke dagen waarin je samen met de overledene kunt zijn voordat het lichaam aan de aarde of het vuur wordt toevertrouwd.
Wanneer je met meer mensen waakt, kan deze gemeenschappelijke beleving en nog vrij ongebruikelijke ervaring de onderlinge band versterken.

Voor de overledene:
Een heel kort antwoord hierop is lastig te geven want om het waarom te begrijpen zou je je  moeten verdiepen in de visies die hieraan ten grondslag liggen. Er wordt in deze visies vanuit gegaan dat het leven niet stopt na het overlijden.
Vanuit deze visies is de periode tussen sterven en de uitvaart belangrijk voor de overledene en moet het lichaam zoveel mogelijk met rust worden gelaten. Het proces van sterven en de overgang van de aarde naar de geestelijke wereld gaat in fasen.
Na de dood raakt het menselijk lichaam geleidelijk aan als het ware ‘onbewoond’. De levenskrachten van de overledene (levenslichaam, de ziel en onze individualiteit) hebben tijd nodig om los te komen, ongeveer een dag of drie. In die periode vindt een eerste terugblik plaats op het leven, dat zojuist is afgesloten, het zogenoemde levenstableau. Voor dit proces dat ongeveer drie dagen duurt, heeft de overledene  alle kracht nodig. Het waken ondersteunt dit proces. Daarom is de sfeer, de stemming tijdens het waken belangrijk: zo zuiver mogelijk, er wordt zacht gesproken, zonder overbodige spullen, met zacht kaarslicht dat geen schaduwen werpt op het hoofd van de overledene.

Wat doe je praktisch als waker?
Bij het betreden van de opbaringsruimte ga je een drempel over, je betreedt heilige grond.
De overledene ligt opgebaard in een mand/kist/baar of op het eigen bed.
Er staan kaarsen, die je aansteekt als je komt en uitblaast bij weggaan.
Als er wordt opgebaard met graszoden besproei je met een plantenspuit de graszoden bij het komen en het weggaan (zie opbaren met graszoden).
Je kan een bakje met rozemarijn badmelk neerzetten. 

Hoe ondersteun je het proces?
Als waker (liefst met meer) schep je als het ware een beschermende ruimte  van liefde en warmte waarbinnen de overledene zich bezig kan houden met diens levenstableau. Je bent dus als het ware hoeder van diens loslaatproces. Dit kan een enorme kracht voor de overgegane betekenen.
Door de omhulling met rozemarijn en bergkristal help je de zuivering, het inzicht, het overzicht, het loslaten en de bescherming tegen invloeden van buitenaf. Rozemarijntakjes werden in het oude Egypte op de graftombes van de farao’s gelegd om hen te helpen hun vroegere leven te herinneren.
Je brengt dus niet zozeer jezelf in de ruimte met je eigen dingen, je dient het proces liefdevol en je bent met je bewustzijn bij de overledene.
Dit kan door:
Het lezen van spirituele teksten die voor jou betekenis hebben.
Het lezen van spirituele teksten waar de overledene verbinding mee had.
Het maken of zingen van zachte muziek.
Kleuren of tekenen met zachte potloden
In rust en stilte zijn, bidden (Onze Vader), mediteren, herinneren, een koepel van omhulling en vrede visualiseren.

Tijden
De nachten zijn de momenten waarop er weinig bewustzijn vanuit de levenden bij de overledenen is, dus deze tijden zijn zeer helpend.
Zijn er minder mensen, dan zijn de tijdstippen van waken met name rond de zonsopkomst en zonsondergang van belang, evenals rond het middernachtelijk uur. De overgegane heeft dan de meeste moeite van verstoringen. In zieken- en verpleeghuizen blijken dat ook vaak de uren met de meeste onrust te zijn.

Bronnen:
Charon uitvaartbegeleiding
De wereld van de gestorvenen door Rudolf Steiner
Omgaan met gestorvenen door Hans Stolp en Margarete van den Brink
https://www.wederzijds-stervenscultuur.nl/advies/de-opbaring-en-het-waken/
http://www.landelijkexpertisecentrumsterven.nl/inspiratie/de-praktijk-van-waken/

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *