Wie ben ik

“Wat je werkelijk bent, verblijft boven de berg en zwerft met de wind”. Kahlil Gibran

Als je wilt weten wie ik ben, luister dan naar het lied Creation rechts onderaan de pagina. Het is ontstaan na een droom waarin ik met mijn armen wijd bezong dat ik de maan was.

Aanvullend vertel ik hieronder over mijn levensloop:
Mijn naam is Marion Kuipéri (1959), ik ben na 25 jaar samenwonen getrouwd met mijn jeugdliefde en ben moeder van drie prachtige zonen, mijn grootste leermeesters.

Na mijn studie pedagogische wetenschappen ben ik een aantal jaren werkzaam geweest in de adoptiewereld, eerst bij de bemiddeling rond de plaatsing van adoptiekinderen, later bij de voorlichting aan aspirant adoptie ouders.

Net als het labyrint bestaat een levenspad uit onverwachte en verrassende wendingen. Toen mijn kinderen klein waren, heb ik mijn baan opgezegd omdat één van hen altijd huilde als ik er niet was. Dit was één van de moeilijkste en beste beslissingen in mijn leven, achteraf gezien.
In die zelfde tijd kreeg ik het verzoek om vrienden te trouwen als Babs (buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand), wat ik erg leuk vond. Ook vroeg een vriendin mij om mee te werken aan een boek voor meisjes en hun ouders over het vieren van de eerste menstruatie, wat jaren later resulteerde in het boek “Hoera ik ben ongesteld! Help ze wordt volwassen.” Rituelen kwamen als vanzelf op mijn pad, niet in de laatste plaats door de Vrije school waar mijn kinderen op zaten. Ik ontdekte dat als de overgangsmomenten in een leven voldoende aandacht krijgen, het makkelijker is een volgende ‘nieuwe’ fase in te stappen.

Al gauw wist ik dat ik me niet wilde beperken tot rituelen rond één bepaalde gebeurtenis maar dat het juist de verschillende overgangssituaties in het leven zijn waartoe ik me aangetrokken voelde.

Ik besloot me bij de humanistische uitvaartbegeleiding aan te melden om ook aan afscheidsrituelen een bijdrage te leveren. Tegelijkertijd meldde ik me als vrijwilligster bij een hospice omdat ik dicht bij het sterven wilde zijn als ultieme overgang.
Omdat ik mijn intuïtie meer wilde ontwikkelen, ging ik de opleiding tot aurahealer en -reader volgen, wat me erg ondersteunde in het werken met stervende mensen in het hospice.
De opleiding tot stervensbegeleider bij het NIS verdiepte dit werk. In het hospice heb ik samen met een vriendin een koor opgericht dat nu door een professionele dirigent wordt geleid en dat zingt voor gastbewoners en bij herdenkingsbijeenkomsten.

Zingen wat ik als kind veel deed, leek ik te herontdekken. Sinds een aantal jaren zing ik met veel plezier in een ensemble: de Byrds. Ook zing ik sinds kort met enkele vrouwen in een klein ensemble Sefardische en Hebreeuwse liederen, en ben ik gestart met het volgen van cello lessen.

Mijn hele leven schreef ik al liedjes, en het besef dat dit allemaal verloren zou gaan als ik plotseling zou overlijden, heeft mij de sprong doen wagen ze op cd te zetten. Inmiddels heb ik drie cd’s gemaakt.

Door de opleiding tot stembevrijder ben ik de veelzijdigheid van onze stem, het plezier van zingen en de helende werking van klank maken gaan ervaren. Ik vind het mooi om rituelen met zang of klank te ondersteunen omdat dit vaak krachtiger kan werken dan woorden.

Opleidingen:
Pedagogische en andragogische wetenschappen
Aurahealing en aurareading
Stervensbegeleiding (NIS)
Stembevrijding (Jan Kortie)
Daarnaast heb ik vele cursussen en workshops gevolgd voor mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling (reiki, emotioneel lichaamswerk, tantra, systemisch werk, antroposofische meditatie, karmische biografie).
Ook ben ik als redactielid verbonden geweest aan de Stichting Dr. Elisabeth Kubler Ross.
Ik heb veel mensen geïnterviewd en columns over mijn werk met rituelen geschreven. Ook heb ik veel boeken gerecenseerd.
Af en toe schrijf ik voor het tijdschrift ‘Vrije Opvoedkunst‘ over rituelen met kinderen.

Inspiratoren:
De afgelopen jaren heb ik de Antroposofie (her)ontdekt. Ik was eerder aangelopen tegen de dogmatische uitingsvormen ervan, maar door me in de boeken en voordrachten van Steiner zelf te verdiepen, ontdekte ik een mens- en wereldbeschouwing die me de rest van mijn leven kan voeden. Het heeft mijn blikveld enorm verbreed en mijn innerlijke vrijheid vergroot.
In het Boeddhisme word ik gevoed door de oefeningen in compassie, het kijken voorbij de feiten en de openheid over het stervensproces en de dood.
Nelson Mandela inspireert mij door zijn besluit om te vergeven en de haatgevoelens in zichzelf om te vormen.
De Zwitserse psychaiter Elisabeth Kübler-Ross is één van die mensen die tegen alle gangbare wegen in haar eigen weg met stervenden is gegaan, en daarmee baanbrekend werk heeft verricht op het gebied van leven en dood.
Verder word ik geïnspireerd door mensen die de moed hebben hun eigen pad te lopen omdat ze luisteren naar hun innerlijke stem.