Onlangs zag ik de film “The bucket list” waarin twee mannen (Jack Nicholson en Morgan Freeman) met terminale kanker elkaar ontmoeten op een ziekenzaal. Na verloop van dagen raken ze in gesprek en besluiten samen een lijst te maken met wat ze nog willen doen, zien of beleven voor ze sterven. Materialistische wensen staan afgewisseld met de wens ‘iets belangeloos voor een ander doen’. En ze werken hun lijst af, hilarisch, ontroerend en geromantiseerd, zoals het een echte Amerikaanse film betaamt.

Door deze film geïnspireerd besloten mijn man en ik ook een ‘Bucket List’ te maken. Bovenaan mijn lijst stond: een woestijnreis. Een diepe wens, niet goed te beredeneren, meer een gevoel, een drang ook wel. Maar wanneer ga je nu zoiets realiseren? Hoelang wacht je ermee en waarop wacht je?

En alsof alles meewerkte de afgelopen periode, heb ik deze wens inmiddels gerealiseerd.

Met andere Nederlanders heb ik vijf dagen door de woestijn getrokken op kamelen met een groep Bedoeïenen, allen geboren en getogen in de Sinaï. Ze hebben ons vijf dagen laten delen in hun manier van leven, zo dicht bij de natuur. Het rondtrekken, het gezamenlijk delen van het voedsel, hun vrolijkheid. ’s Nachts sliepen we in onze slaapzak onder de sterren.

Een ongelooflijke ervaring, te groot voor woorden, de woestijn vol van stilte, genoeg hebben aan het moment zelf, Zijn, niets meer en minder, één met de omgeving, in contact met m’n eigen bron, de rust en onverstoorbaarheid van de kamelen.

Toen pas wist ik waarom dit op mijn Bucket List stond.

De dingen op mijn lijst staan daar dus niet voor niets, ben ik nu achter, zelfs als ik niet kan berederen waarom ze daar staan. Dan is doen de enige manier om erachter te komen. Zo heb ik nog meer op mijn Bucket List staan, ik zie er nu al naar uit. Er is nog veel te doen, te ontdekken, af te ronden wellicht, te leven in ieder geval.

 

De Bedoeïenen lijden een groot verlies, hun leven is totaal veranderd. Door de droogte in de woestijn is het voor hen steeds moeilijker er permanent te wonen. Ze zijn naar de rand van een dorp getrokken, wonen in hutjes temidden van afval en worden steeds meer afhankelijk van het toerisme. Het is de vraag of ze hun leefwijze en cultuur in stand kunnen houden. Benieuwd wat er op hun bucket list staat.

 

En, wat staat er op jouw bucket list?

 

 

""
–